Aycanoğlu, CerenKahraman, Derya2026-04-212026-04-212025https://hdl.handle.net/123456789/9087https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/TezGoster?key=KOgdn9H3uVnWeb15j2W4hzai5UGRqHzA_e2YW29y1uOe6Dd5GvZaiBRngjYgc1arBu araştırma, psikiyatri polikliniğine başvuran bireylerin öz bakım düzeyleri ile ilaç kullanım uyumları arasındaki ilişkiyi saptamak nedeniyle gerçekleştirilmiştir. Nicel ve kesitsel tipteki bu çalışma, ilişkisel tarama modeli kullanılarak bir eğitim ve araştırma hastanesinin psikiyatri polikliniğine başvuran toplam 389 birey ile yürütülmüştür. Veriler; katılımcıların demografik ve klinik özelliklerini içeren anket formu, Öz Bakım Gücü Ölçeğini ve İlaç Uyumunu Bildirim Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Veriler SPSS programı ile analiz edilmiştir. Katılımcılara ait istatistikler hesaplanmış, ölçek puanlarının normal dağılım göstermesi nedeniyle analizlerde parametrik testler kullanılmıştır. Gruplar arası karşılaştırmalar, bağımsız örneklem t-testi ve tek yönlü ANOVA, değişkenler arasındaki ilişkiler için ise Pearson korelasyon analizi uygulanmıştır. Araştırma bulgularına göre, katılımcıların öz bakım düzeyleri ve ilaç kullanım uyumları arasında pozitif yönde, anlamlı bir ilişki bulunmuştur (p<0,01). Klinik değişkenler incelendiğinde; ekonomik güçlük yaşama, ilaç dozunu doktor önerisi dışında değiştirme, tedaviyi bırakma düşüncesi, ilaç alımını hatırlatma ihtiyacı duyma ve poliklinik kontrollerine düzensiz devam etme gibi faktörlerin, bireylerin hem öz bakım düzeylerini hem de ilaç kullanım uyumlarını olumsuz etkilediği belirlenmiştir. Ayrıca, bireylerin eğitim düzeyi arttığı zaman öz bakım puanlarının da anlamlı düzeyde yükseldiği görülmüştür (p<0,01). Bu doğrultuda, psikiyatri hemşirelerinin bireylerin öz bakım düzeylerini değerlendirerek, tedaviye uyumu artırmaya yönelik eğitim ve danışmanlık hizmetlerini poliklinik birimlerinde daha etkin bir şekilde sunmaları önerilmektedir. Öz bakımın desteklenmesi; ilaç tedavisine uyumu artırmak ve tedavi sürecinin etkinliğini sağlamak açısından önemli bir faktör olarak değerlendirilmektedir.This study was conducted to determine the relationship between the self-care levels of individuals presenting to a psychiatric outpatient clinic and their medication adherence. This quantitative, cross-sectional study was conducted with a total of 389 individuals presenting to the psychiatric outpatient clinic of a training and research hospital using a correlational screening model. Data were collected using a questionnaire covering the demographic and clinical characteristics of the participants, the Self-Care Ability Scale, and the Medication Adherence Reporting Scale. Data were analyzed using SPSS. Participant statistics were calculated, and parametric tests were used in the analyses due to the normal distribution of scale scores. Independent samples t-tests and one-way ANOVA were used for intergroup comparisons, and Pearson correlation analysis was used for correlations between variables. According to the research findings, a positive and significant relationship was found between the participants' self-care levels and their medication adherence (p<0.01). When clinical variables were examined: Factors such as experiencing financial difficulties, changing medication doses without a doctor's recommendation, considering discontinuing treatment, needing to remind patients to take their medications, and irregular outpatient clinic visits have been found to negatively impact both individuals' self-care levels and medication adherence. Furthermore, it was observed that self-care scores increased significantly as individuals' level of education increased (p<0.01). Therefore, it is recommended that psychiatric nurses assess individuals' self-care levels and provide more effective education and counseling services in outpatient clinics to increase treatment adherence. Supporting self-care is considered an important factor in increasing medication adherence and ensuring the effectiveness of the treatment process.trHemşirelikNursingPsychiatryPsikiyatriMaster Thesis